Page 12

Mardi 4 octobre 2011

carte blanche
Sous le couvert d’hostilité à Israël, la manifestation du 17 janvier 2009 de soutien au Hamas a été vécue par de nombreux Juifs dont je suis, comme un véritable tournant. Alors que certains extrémistes appelaient au meurtre des Juifs, à minimiser la Shoah, nous avons été choqués par l’absence de la moindre réaction politique à ces manifestations antisémites d’un autre âge. L’antisionisme radical tient bien de l’antisémitisme de par ses appels à la haine du juif.

Les conclusions des experts européens sur l’antisémitisme rejoignent celles du sociologue Didier Lapeyronnie, professeur à l’Université Paris Sorbonne pour qui « la focalisation sur les événements du Proche-Orient vient du fait que les gens sont antisémites, pas l’inverse. » Illustration : Quand Lars von Trier au festival de Cannes dit qu’il comprend Hitler et même sympathise avec lui, il choque. En réponse aux réactions du public, il dit qu’il n’a rien contre les juifs mais qu’Israël « is a pain in the ass ».

Car l’antisémitisme c’est comme un virus en train de muter et hélas de réussir sa mutation. On l’a connu catholique, puis fidèle aux mots d’ordre des Lumières, leur reprochant de l’avoir inventé ; anticapitaliste qui leur faisait grief d’être les alliés des riches, enfin raciste, l’accusant de corrompre par leur être même les races pures d’Europe. Aujourd’hui le nouveau virus a deux caractéristiques, l’antisionisme et le négationnisme.

Le mot sionisme, ce mot magnifique qui désigne un mouvement de libération nationale, est devenu pour certains d’un bout à l’autre de la planète un synonyme d’infamie. En Israël, la liberté d’expression est absolue. Le théoricien palestinien qui veut détruire Israël par le Boycott n’étudie pas à Naplouse mais à l’Université de Tel Aviv. Et ce Boycott est choquant. Ainsi, le seul accord qui ait jamais été dénoncé par la Région Bruxelloise a été celui conclu avec l’État d’Israël, une suspension absurde et pénalisante d’abord pour la Belgique puisqu’elle empêche mon Université de dialoguer avec ses consœurs israéliennes. Aucune suspension n’a jamais été envisagée en ce qui concerne d’autres pays bien moins respectueux des droits de l’homme.

La mission des politiques et des médias est d’éduquer le citoyen contre les idées reçues et non soutenir des propos démagogiques.

Parce qu’il s’est produit à Tel Aviv en septembre, un célèbre musicien belge a reçu des courriers d’insultes. Le mot Apartheid y revient sans cesse. Inadmissible. Pour lui et pour l’atteinte à l’éthique de mon peuple. Apartheid ? Qui d’autre qu’Israël a accueilli les oubliés du Darfour ? 22 % des étudiants du prestigieux Technion de Haïfa sont des Arabes israéliens, pour 20 % dans la population générale. Les Arabes de Jérusalem craignent le partage de la ville, car ils ont peur de perdre leurs avantages à la sécurité sociale israélienne. Tout ceci n’a pas empêché cet énorme événement qu’a été en 2001 la conférence de Durban, où toutes les ONG du monde venues pour parler de la misère, du racisme, de la faim dans le monde, de l’esclavage se sont trouvées d’accord pour constater qu’il n’y avait plus qu’une victime intéressante au monde : la victime palestinienne, et qu’un criminel digne d’intérêt, le criminel sioniste, qu’une idéologie à combattre de toutes ses forces : le sionisme. Ce qui fut confirmé à Durban II où ce grand progressiste et démocrate Ahmadinejad a appelé à la disparition d’Israël. La conférence de Durban III avait lieu la semaine passée. Convaincus que cette rencontre serait une fois encore transformée en foire anti-israélienne et, surtout, antisémite, l’Australie, le Canada, les États-Unis, la Hollande, la France, l’Angleterre, l’Allemagne,

l’Italie, la Tchéquie y avaient renoncé. J’aurais aimé que la Belgique adopte la même attitude.

Jacques Attali a dit : Parce qu’il est heureux mais inquiet, le peuple juif est aux aguets. Ainsi, a-t-il toujours été à l’avant-garde scientifique, culturelle, politique. Celui qui devine les problèmes avant les autres. Comme l’ont montré Einstein, Freud, Léon Blum, pour les juifs, le progrès est une bonne chose.

Mais aujourd’hui comment ne pas être inquiet quand devant la banque Dexia certains n’ont pas hésité à se déguiser et caricaturer le juif en buveur de sang et rue Neuve un samedi, à faire participer des enfants à leurs mascarades armées et en prendre d’autres en otages dans le public.

Nos plaintes sur tel ou tel incident antisémite restant sans suite (je pense particulièrement aux paroles de De Gucht considérées comme une des 10 phrases les plus antisémites de l’année passée), les représentants des différents ministères souvent absents, nous avons conclu à l’inutilité de nos réunions à la cellule de veille contre l’antisémitisme. Afin de préserver son indépendance et ainsi améliorer son efficience, nous proposons, en accord avec Edouard Delruelle, que cette cellule dépende directement du Premier ministre.

Et puis, il y a ce mot amnistie. Ce mot infâme, indigne à la mémoire aussi bien des juifs que des non juifs, des résistants et de tous les justes que ce pays a comptés.

Rien ne nous paraît plus dangereux que l’amnésie-amnistie. George Santayana a écrit « Ceux qui oublient le passé se condamnent à le répéter ». Alors que la Belgique sera cette année à la tête de la Task Force internationale sur la Shoah, il nous paraît indispensable que le rapport du Ceges (Centre d’Etudes et de Documentation Guerre et Sociétés contemporaines, NDLR), qui souligne la docilité des institutions belges durant la Shoah, soit enfin discuté par nos sénateurs. N’oublions pas que la paix que nous connaissons aujourd’hui en Europe n’est pas le fruit du hasard. Elle s’explique non par le refus mais par l’acception de l’histoire.

How come the Lebanese students who recently talked about Israel’s “war crimes” in the Gaza Strip during Israel Apartheid Week on many North American college campuses had nothing to say about the fact that tens of thousands of Palestinians have been massacred in Lebanon over the past four decades?

Dozens of refugees were killed and hundreds wounded in the three-month offensive that also destroyed thousands of houses inside the refugee camp.
Reporters said it was the worst internal violence in Lebanon since the civil war that hit the country between 1975-1990. And just three years ago, the Lebanese Army used heavy artillery to bomb the Nahr-al-Bared refugee camp in north Lebanon.

Yet who has ever heard of a United Nations resolution condemning Syria or Lebanon for committing horrific atrocities or discriminating against the Palestinians?

The Lebanese, Syrian and Jordanian students and professors who took part in the anti-Israel events on campuses have clearly “forgotten” that their regimes probably have more Palestinian blood on their hands than Israel.
In the early 1970s, the Jordanians slaughtered thousands of Palestinians in what has become known as Black September. Can somebody point to one United Nations resolution condemning that massacre?

And where was the United Nations when Kuwait and several Gulf countries expelled more than 400,000 Palestinians in one week? The exodus took place in March 1991, after Kuwait was liberated from Iraqi occupation.
Ironically, the first week of March is being celebrated on university campuses as Israel Apartheid Week with no reference to the mass expulsion of Palestinians from the Gulf.

Although there are more than 400,000 Palestinians living in Lebanon in twelve refugee camps — which human rights organizations and Palestinians say have the worst living conditions of all the refugee camps in the Middle East — as in most of the Arab countries, these Palestinians have been assigned the status of “foreigners,” a fact which has deprived them of health care, social services, property ownership and education.

Even worse, Lebanese law bans Palestinians from working in many jobs. This means that Palestinians cannot work in the public services and institutions run by the government such as schools and hospitals. Unlike Israel, Lebanese public hospitals do not admit Palestinians for medical treatment or surgery.

Can somebody imagine the outcry of the international community if Israel’s parliament, the Knesset, passed a law today prohibiting Arabs from working in certain professions or receiving medical treatment? Ironically, the Arab citizens of Israel enjoy more rights in the Jewish state than their Palestinians brothers do in any Arab country.

The same applies to Palestinians living in most of the Arab countries. While Israel has never stripped its Arab citizens of their citizenship, Jordan has begun revoking the Jordanian citizenship of thousands of its citizens who are of Palestinian descent. Jordan was the only Arab country that has ever granted Palestinian Jordanian citizenship. In recent years, however, the Jordanians appear to have regretted that decision.

As for the rest of the Arab countries, Palestinians can only dream of obtaining citizenship. It is almost impossible to find a Palestinian with Egyptian or Moroccan or Kuwaiti citizenship.

Is it not absurd that Jordan and Egypt have been arresting Palestinians who demonstrate in support of their brothers in the West Bank and Gaza Strip or collect donations for them while Israeli citizens hold almost daily protests inside Israel in solidarity with the Palestinians?

And is it not ironic that the government of Binyamin Netanyahu is doing more to boost the Palestinian economy in the West Bank than any Arab country? .

At first glance, it looked as if the students who were distributing leaflets and posters that depicted the suffering of Palestinians inside Israel and the Palestinian territories, particularly those living in refugee camps, were actually talking about the suffering of Palestinians in their own countries – Lebanon and Egypt.

How come there was no talk on these campuses about the plight of Palestinians living in most of the Arab countries, where they have been subjected to discrimination, massacres and intolerance?

Perhaps the time has come to start paying attention to the plight of the Palestinians in the Arab world.

Perhaps the time has come for these students and professors behind Israel Apartheid to consider holding not Arab Apartheid Week, but a year-long seminar to discuss repression and discrimination against Palestinians living in various Arab countries. Of course one week would not be enough for this topic and that is why there is need for a whole year.

We have heard enough how “awful” Israel is. Let us take a look now at what is happening to the Palestinians in the Arab world. Or is something the organizers of Israel Apartheid Week do not want to hear about?

http://www.hudsonny.org/2010/03/what-about-the-arab-apartheid.php

“Palestina” is een apartheid staat in wording.
“Israël Apartheid” week is het moment om dat feit te publiceren.
Tijdens Israël Apartheid Week, georkestreerd op campussen over de hele wereld, is de tijd gekomen om de schoen op een andere leest te zetten.
In 1948 werden apartheid wetten geïnstitutionaliseerd leidend tot rassendiscriminatie in Zuid-Afrika waar de mensenrechten ontzegd werden aan 25 miljoen zwarte inwoners.

In 1948 voerde de Arabische Liga dit toegepaste model van apartheid in voor Palestina, en verklaarde dat de joden het recht moest ontzegd worden tot gelijke burgerschap, terwijl een totale staat van oorlog werd verklaard aan de nieuwe Joodse entiteit met de bedoeling de bevolking uit te roeien, een oorlog die de dag van vandaag nog steeds voortduurt.

In 1948, de richtlijn volgend van de Arabische Liga, verwoestte Jordanië de overblijfselen van het joodse leven in Judea en Samaria, en verbrandde alle synagogen in de Joodse wijk van Jeruzalem.
In 1948 begonnen de lidstaten van de Arabische Liga de mensenrechten van de Joden te beknotten en hele joodse gemeenschappen die eeuwenlang in hun midden hadden gewoond te verdrijven

In het midden van de jaren 1960, spoorde de Arabische Liga de PLO aan tot onconventionele oorlogsvoering om de rechten van Joden te leven als vrije burgers in het land van Israël te ontkennen lang voordat Israël Judea, Samaria en de Oude Stad van Jeruzalem in de defensieve oorlog van 1967 had bezet.

En sinds de oprichting in 1994 van de nieuw opgerichte Palestijnse Autoriteit, gecreëerd door de PLO, werd een model ontworpen van een Palestijnse staat, gebaseerd op de regels van apartheid en geïnstitutionaliseerde discriminatie:

1. De nieuwe Palestijnse staat zal zorgen voor een bestendigen van het recht van de Palestijnse Arabische vluchtelingen en hun nakomelingen om terug te keren naar Arabische dorpen verloren in 1948

2. Terwijl 20% van de burgers van Israël Arabieren zijn, zal geen enkele jood mogen leven in een Palestijnse staat

3. Iedereen die grond verkoopt aan een jood zal worden bestraft met de doodstraf in de Palestijnse staat

4. Degenen die Joden vermoorden zijn vereerd op alle officiële Palestijnse media.

5. Door de Palestijnse Autoriteit opgestelde kaarten voor de Palestijnse staat tonen heel Palestina onder Palestijnse autoriteit.

6. PA kaarten van Jeruzalem voor de Palestijnse staat tonen geen joodse wijk.

7. PA documenten claimen gans Jeruzalem voor de toekomstige Palestijnse staat.

8. Het recht van toegang tot de joodse heilige plaatsen wordt aan Joden ontzegd in de nieuwe Palestijnse staat.

9. Het grondwetsontwerp van de Palestijnse staat ontkent iedere juridische status aan alle godsdiensten behalve de islam.

10. Geen enkel systeem die de mensenrechten of de burgerlijke vrijheden beschermt zal bestaan in een Palestijnse staat.

Als dat geen formule is voor een totalitaire apartheid staat Palestina, wat is het dan wel?

www.IsraelBehindtheNews.com

E-mail dit artikel

Jeruzalem is voor drie religies een heilige stad. De status ervan is een gevoelige zaak voor Israël, want de Israëli’s beschouwen de stad als hun ondeelbare hoofdstad. De Palestijnen willen dat het oostelijk deel van de stad kan dienen als de hoofdstad van hun toekomstige staat. (anp/adb)
08/12/09 15u29

Deze gezamenlijke verklaring van de 27 lidstaten van de Europese Unie over Jeruzalem is een zeer gevaarlijke politieke zet. Waarom?
Europa ontzegt iedere soevereiniteit over Oost Jeruzalem zowel aan Israel als aan het Joodse volk.
Dit impliceert dat zowel wettelijke als militaire stappen door Europa ondernomen mogen worden tegen de Israelische aanwezigheid in Jeruzalem. Dit geeft bovendien morele steun aan terreuraanvallen tegen Israel.
Deze verklaring druist in tegen de geest van resolutie 242 van de VN en de Camp David akkoorden die terugtrekking uit gebieden die betwist zijn als gevolg van de Israelisch-Arabische oorlogen koppelen aan de veiligheid van de lokale bevolking.
De terugtrekking uit Zuid Libanon en Gaza hebben aangetoond dat terugtrekking in plaats van vrede nog meer onveiligheid veroorzaakt.
De huidige Palestijnse bewindvoerders zijn ofwel zoals Aboe Mazen discipels van het anti westers soviet model ofwel zoals Hanieh discipels van het Moslim broederschap van Hassan El Banah, de Nazi mufti van Jeruzalem en de negationistische atoombom despoot Ahmadinejad.
Deze laten geen plaats voor een multiconfessioneel Jeruzalem gezien niet-moslims dhimmis zijn met het ontbreken van alle normale mensenrechten. Enkel de aanwezigheid van Israel heeft het multiconfessioneel karakter van Jeruzalem kunnen vrijwaren.

De diplomatieke overwinning van het geunifieerde buitenlands beleid van de Europese Unie gebeurt ten koste van de veiligheid in het Midden Oosten en op de lange duur voor de veiligheid in Europa. De minarettenwet in Zwitserland is een teken aan de wand voor toenemende polarisatie in Europa

Besluit: Europa heeft op 7 december de oorlog verklaard aan Israel en aan het Joodse volk, een zwarte dag voor de toekomst van Israel en het Joodse volk, maar ook een sombere dag voor de toekomst van Europa.

http://www.camera.org/index.asp?x_context=2&x_outlet=118&x_article=1362

Nadat zes miljoen Joden uitgeroeid zijn in Europa en de Joodse dhimmis ethnisch uitgezuiverd zijn uit de Arabische landen komt oud president Carter, rijkelijk gesponsord door Arabische fondsen, ons uitleggen dat Israel een apartheidstaat is. Kan het cynischer?

De werkelijke apartheid heeft plaats in de Arabische wereld waar dhimmis, kaffers en vrouwen officieel geen gelijke rechten hebben:

http://www.solomonia.com/blog/archive/2007/11/the-real-middle-east-apartheid/

Le professeur Kamal Kolo, chaldéen chrétien d’Irak, a récemment donné une conférence dans les locaux du Parlement Européen au sujet des parallèles entre les exodes juifs et chrétiens de son pays. Ces deux minorités indigènes ont subi les conséquences ultimes d’une longue tradition d’oppression des populations non-musulmanes. Aujourd’hui Kolo est pessimiste quant aux chances d’éviter un exode total. Il est intéressant d’apprendre que depuis la colonisation arabo-musulmane, même les villages entièrement chrétiens de Mésopotamie ont été considérés par les autorités comme appartenant à l’Islam et non à leurs habitants. Il s’agissait de faire en sorte que des autochtones ne se sentent plus chez eux tant qu’ils tiennent à conserver leur foi, leur langue et leur identité nationale indigène. Quel suprême paradoxe !

Car ceux que le nationalisme arabe a rebaptisés « Arabes chrétiens » (v. L. Oulahbib) sont généralement des Chaldéens, des Assyriens, des Phénico-Libanais etc. auxquelles on a imposé une définition en tant que confessions pour faire oublier qu’il s’agissait de nations opprimées et minorisées par un envahisseur. Et surtout faire oublier que ces peuples araméens ont droit au moins à une autonomie culturelle et linguistique, sinon à former des nations structurées, capables de se défendre quand il le faut plutôt que de subir passivement persécutions et conversions forcées. (On pourrait rappeler aussi que les “Arabes” musulmans d’Irak, de Syrie, d’Egypte, ne sont eux-mêmes pas des Arabes mais bien des Araméens qui ont été arabisés de gré ou de force, cela contrairement aux Saoudiens actuels, descendants des Arabes de l’antiquité.)

Dresser ce tableau pourrait paraître un détour en ce qui concerne le conflit israélo-arabe et sa représentation, or il me semble que c’est là une clef indispensable pour en comprendre les racines. On voit aujourd’hui que le Moyen-Orient se vide de ses minorités non-musulmanes. A quand le tour des pacifiques Coptes, derniers représentants de l’Egypte ancienne, qui eux vivent véritablement sous une Apartheid entérinée par les pouvoirs et nullement combattue par les militants des droits de l’homme à travers le monde?

Dans ce contexte de purification ethnique aux dimensions continentales, une seule des antiques nations moyen-orientales échappe encore à cette tendance lourde: c’est Israël, qui représente 0,3% de la surface de la région. La raison en est simple et tragique: il s’agit de la seule minorité du Moyen-Orient qui bénéficie d’une supériorité militaire. Or c’est précisément cette position d’autonomie, de non-soumission, qui provoque une colère sans bornes chez les adeptes de l’hégémonie arabo-musulmane. Ce qu’on ne supporte pas, c’est que des dhimmis (minorités sous domination islamique) aient pris les armes, car cela est interdit par la loi islamique. En tentant maladroitement d’anéantir l’état juif avec tous les moyens disponibles, des Levantins arabisés récemment rebaptisés en tant que « Palestiniens » (1) subissent des conséquences désastreuses, ce qui ne fait que renforcer un point de vue irrédentiste. Or il en serait probablement de même si toute autre minorité du Moyen-Orient était parvenue à résister à l’hégémonie arabo-musulmane.

Le conflit israélo-arabe n’a pas été généré ex nihilo, dans un vide historique et géographique. Il représente la surprenante persistance de certaines identités d’Orient malgré l’arabo-islamisation. Il est vrai que l’état d’Israël a été fondé principalement par des Juifs d’Europe, descendants des Hébreux exilés, mais il s’est vite enrichi des Juifs d’Orient, dénaturalisés et expulsés par les pouvoirs nationalistes arabes. De plus, un nombre grandissant de citoyens israéliens sont des non-juifs, musulmans notamment. En-dehors de ce pays plus petit que la Belgique, le danger est grand de voir toutes les minorités indigènes disparaître de la région.

Il s’agit de renverser cette tendance, funeste pour les musulmans eux-mêmes, ou du moins de la combattre vigoureusement, plutôt que de chercher à cumuler et amplifier les chefs d’accusation contre la seule exception à cette règle, Israël. Ce n’est qu’en démontrant que toutes les nations d’Orient peuvent être traitées honorablement que l’on pourrait envisager de parvenir à une intégration pacifique de ces peuples. Nul besoin alors d’un état-bunker juif armé jusqu’aux dents, ni d’une « Palestine » en peau de chagrin. Malheureusement, comme on l’a vu, la tendance générale est à peu près à l’opposé. A quand une militance arabo-musulmane pour les identités indigènes (2) ?

Sacha Horowitz

(1) Ironie de l’histoire que d’avoir fait des habitants arabisés de l’antique terre de Canaan des « Palestiniens ». Avant eux, c’était les Juifs du Yishouv (le proto-état juif) qu’on appelait ainsi. « Palestina » est le nom que les Romains ont donné à cette terre une fois soumise pour humilier ses rétifs habitants. Le terme référait avec malice aux Philistins, ces conquérants venus autrefois d’Occident. Ce sont les Hébreux pré-judaïques, ancêtres communs des Israéliens et des Palestiniens, qui les avaient appelés ainsi car « Plishtim » est un mot qui signifie « envahisseurs ».

(2) C’est en Afrique du Nord qu’une telle démarche a timidement vu le jour. Citons l’écrivain algérien Kateb Yacine, militant anticolonial : « L’arabisation ne peut jamais être autre chose que l’écrasement du tamazight [la langue berbère]. L’arabisation, c’est imposer à un peuple une langue qui n’est pas la sienne, et donc combattre la sienne, la tuer. Comme les Français quand ils interdisaient aux écoliers algériens de parler arabe ou tamazight parce qu’ils voulaient faire l’Algérie française. » (AWAL, Cahiers d’études berbères, n° 9, Paris, 1992.)

Voir également les ouvrages suivants :

- Lucien Samir Oulahbib « Le monde arabe existe-t-il ? ».
- David Belhassen et Nissim Amzallag, « La haine maintenant ».

Charles Enderlin de verantwoordelijke voor de informatievergaring in Israel voor het Franse Antene 2 die in opspraak is gekomen zegt het zelf “De beelden zijn slechts een illustratie en hoeven niet te kloppen met de werkelijkheid”.
Maar dit is juist de kern van het debat: wat is belangrijker de politieke boodschap of de werkelijkheid?

De intifada van 2000 was vooral bedoeld als psychologische strijd met als doel de publieke opinie te bewerken zodanig dat het belegerde Israel in de rol van Goliat werd geplaatst en stenengooiende kinderen de rol van David overnamen. Dat hiervoor ethisch en moreel onaanvaardbare zaken zijn gedaan zoals het bewust naar voor schuiven van kinderen tijdens de drie eerste maanden van de intifada met het doel kinderen voor het oog van de camera te doen sterven is onvergeeflijk.
Erger is de medeplichtigheid van sommige media aan deze strategie. De beelden van de kleine Mohamed die continu werden getoond was de olie op het vuur dat rechtstreeks of onrechtstreeks duizenden Joodse en Arabische slachtoffers heeft gemaakt, waaronder de onthoofding voor de camera van journalist Daniel Pearl.

Dat deze zaak pas zeven jaar na de feiten aan het rollen is gegaan komt door de zeer trage werking van de rechtbanken.
Mediaratings van Philippe Karsenty heeft de publiek in omloop zijnde beelden en onderzoekselementen over Mohamed A Dura gebruikt om Antenne2 voor haar verantwoordelijkheid te plaatsen.
Charles Enderlin heeft klacht ingediend wegens smaad en zijn verdediging berustte op het feit dat het Israelisch leger aanvankelijk geen duidelijk standpunt had ingenomen.
Gezien echter het Israelisch leger voor haar onderzoek nooit de beruchte 27 minuten durende rushes van de Palestijnse cameraman heeft ontvangen kon deze nooit een definitief oordeel vellen.
Deze rushes die reeds eerder aan een kleine groep journalisten werd getoond bewijzen dat de verklaringen van de cameraman berusten op meineed en de balistieke analyses Israel van alle schuld ontheffen. Erger nog, volgens de officiële Israelische persverantwoordelijke zou het om een mise en scène gaan waarin enkel een macaber schouwspel werd getoond. 
De rushes zullen op 14 november aan de rechtbank worden voorgelegd…

http://www.seconddraft.org/movies.php

Toen de omvang van de holocaust algemeen bekend werd was de algemene kreet “Nooit meer!” op ieders lippen. De beelden van de uitroeiïngskampen Aushwitz, Treblinka en zovele anderen werden een nachtmerrie voor ieder weldenkend mens. Hoe kon een land met zulk een hoog wetenschappelijk vernuft zo laag moreel zinken. Men was overtuigd dat de les van de geschiedenis zulke uitspattingen voor immer gingen onmogelijk maken.

Een generatie later beleven Joden in België opnieuw de insidieuze verdachtmakingen en laster die de holocaust voorafgingen.

Is het normaal dat Joodse kinderen naar scholen gaan die omringd zijn met hoge muren,  prikkeldraad,  en gepantserde deuren?

Is het normaal dat deze scholen dag en nacht door een bewakingsdienst moeten worden bewaakt?

Is het normaal dat voor alle Joodse instellingen, synagogen, communautaire centra parkeerbelemmeringen voor autobommen geïnstalleerd zijn? 

Is het normaal dat het woord “Jood” als alledaags scheldwoord door moslim kinderen op school wordt gebruikt, ook onder elkaar?

Is het normaal dat Joodse kinderen niet meer in openbare parken in Brussel kunnen spelen omdat zij worden aangevallen?

Is het normaal dat Joodse kinderen die een openbare school bezoeken verwelkomt worden met leuzen zoals “Joden Idioten” onder het passief toekijken van leerkrachten?

Is het normaal dat tijdens sportwedstrijden leuzen zoals “Hamas de Joden naar het gas” worden gescandeerd?

Neen deze dagdagelijkse toestanden zijn onduldbaar en zijn het gevolg van de selectieve blindheid die de weldenkende Belgische academici treffen wanneer ze geconfronteerd worden met de gevolgen van de Europese Arabische integratiepolitiek.

Talrijke Europese rapporten tonen duidelijk het toenemende openlijke antisemitisme samen met acting out aangewakkerd door het goedpraten van dit antisemitisme door NGO’s die een internationale humanitaire faam hebben.

Gemakkelijkheidshalve wordt dit verweten aan het bestaan van een Joods land, Israël, dat in een existentiële strijd gewikkeld is met het toenemend islamofascistische ideeëngoed van de Egyptische ideoloog Hassan El Banna schrijver van “de industrie van de dood”.   Het is zover gekomen dat de openlijke oproep tot genocide van Iraans president Ahmadinejad zonder protest aanvaard wordt door de moslimgemeenschap en dat veel Europeanen overtuigd zijn dat zonder Israël er geen problemen zouden zijn met het oprukkende Islam fundamentalisme.

Dit is uiteraard even onzinnig als de Nazi propaganda dat de Joden de oorzaak zijn voor de oorlog en dat de Joden de touwtjes trekken van de internationale economie. In het collectieve bewustzijn van de meeste Europeanen is dit blijven nazinderen en bestaat er een attitude ten opzichte van Israël dat vanop afstand bekeken in het perspectief van de algemeen gangbare  diplomatie getuigd van een fundamenteel antisemitisch standpunt ten opzichte van Israël. En dit heeft niets met smoren van kritiek op Israël te maken onder de beschuldiging van antisemitisme daar de grootste kritiek op de Israëlische politiek van de Israëlische dagbladen zelf komt. 

Wanneer Joodse burgers hun ongenoegen tonen over de flagrante partijdigheid van de media door de omissie van feiten, het toegeven aan physieke intimidatie en corruptie worden zij beschuldigd van overreactie en propaganda.

Deze toestand is veel te ernstig om verwerkt te worden in de lokale dorpspolitiek en stemmenvisserij. Het is totaal aberant dat politieke partijen die zich als leek bestempelen de propaganda van de moslim fundamentalisten blijven goedpraten.

Het is tijd dat de ogen opengaan voor dit nieuw fascistisch gevaar dat na de Joden de rest van de vrije wereld  aanvalt. Net zoals de knieval van Chamberlain voor Hitler door het opofferen van Tschechoslowakije niet in staat was de tweede wereldoorlog te voorkomen zal het opofferen van Israël niet in staat zijn de derde wereldoorlog te voorkomen.

Het is vijf voor twaalf  

Een tweede gevaarlijk signaal gestuurd door Engelse extreem linkse activisten uit het syndicale milieu zijn de boycottverklaringen tegen Israel.
Deze liggen haaks tegen de beslissingen van de Arabische liga.
De ligaboycott van Israel ingesteld in 1948 verwatert zoals de handelscijfers tussen Israel en de Arabische liga aantonen.
Voor het eerst in 60 jaar wenst de Arabische liga met Israel te willen onderhandelen. Uit alle cijfers blijkt dat Israel absoluut niet het ergste gevaar vormt voor de Arabische wereld. Het is de Arabische wereld zelf die het grootste aantal slachtoffers maakt. Dat het Arabisch land dat minder Arabische slachtoffers heeft gemaakt dan Israel de eerste steen werpt… Dan zal er vrede zijn, omdat dit land niet bestaat…